Invloeden op Tibet:
Zowel het boeddhisme als de Ayurveda werd in de zevende eeuw na Christus in Tibet geïntroduceerd door de  Tibetaanse koning, Songtsen Gampo. Nadat Songtsen de stammen van Tibet had verenigd, wijdde hij zich aan het ontwikkelen van de Tibetaanse cultuur door wijsheid en tradities aan te trekken uit de grote beschavingen om Tibet heen, zoals Perzië, India, China, Bhutan, Sikkim en Nepal. 
Zo is de Tibetaanse taal afgeleid van het Sanskriet en ook op andere gebieden was er een sterke invloed van buitenaf op de Tibetaanse cultuur. Dit betrof filosofie, logica, grammatica, bestuurskunde, rituele kunst, natuurwetenschap en ook aan de Ayurvedische geneeskunst. Dit kreeg een mengvorm in de reeds bestaande Tibetaanse cultuur en de Shamanistische natuurgeloof 'Bön'. 


Ayurveda:
Eén van die grootste invloeden van buitenaf was de Ayurveda. 
Ayurveda is de traditionele geneeswijze van het oude India en is het voornaamste geneeskundige systeem dat in verband wordt gebracht met het boeddhisme. Van de Ayurvedische medische praktijk wordt het eerst melding gemaakt in de Veda's (de heilige hindoeïstische teksten). Aanvankelijk bestaan deze uit een losstaande reeks plantaardige geneesmiddelen en formules. Maar in de zesde eeuw voor Christus tot de achtste eeuw na Christus ontwikkelde Ayurveda zich tot een samenhangend systeem van medische kennis.